استعداد ذاتی، یا تلاش و پشتکار؟

با نامش

یه بار دیگه کار پایان نامم رو واسه علی ارائه کردم؛ بهش از شبکه عصبی، تک تک نرون ها، اتصالات سیناپسی و اینکه اینها دقیقا شبیه سازی شبکه های عصبیه مغزه، گفتم. گفتم نوع یادگیری در انسان با آموزش و تجربه و تکراره. برخلاف یادگیریهای معمول که تو کامپیوتر داشتیم که باید تمام موارد رو براش لیست می کردی تا بدونه چیکار کنه، و وقتی با یه مورد جدید برخورد می کنه دیگه براش دستور العملی نداره. براش گفتم که حالا این شبکه عصبی به درد خیلی از کارا می خوره، و مهم اینه که ساختارش رو درست انتخاب کنی تا بتونه درست برات تصمیم گیری کنه. می گفتم داخل هر نرون یه تابع فعالسازی تعریف می شه که این تابع رو می تونی هرچیزی انتخاب کنی، معمولا تابع سیگمویید، یا گوسین یا اصلا گاهی تابع خطی حساب میشه. اما اینکه چطور انتخاب بشه می تونه تو بهره وری شبکه عصبی تاثیرگذار باشه. اما گفتم که از همه مهمتر اون وزنهای سیناپسیه که در طول آموزش طوری تغییر می کنند که شبکه عصبی به بهترین شکل آموزش ببینه. گفتم حتی اگه تابع نرونها هم خوب نباشن اما وزنهای سیناپسی اگر خوب آموزش ببینن می تونن کمبود اونا رو جبران کنن.

همه ی اینا رو که گفتم علی مثال خوبی زد: میگفت پس میشه گفت که نرون ها همون "استعداد ذاتی" آدمها حساب می شن، وزنهای سیناپسی هم "تلاش و پشتکار" اونهاست. که حتی اگر شخصی از ابتدا استعداد ذاتی زیادی نداشته باشه، اما اگر تلاش و پشتکار فراوونی داشته باشه می تونه این نقصان رو جبران کنه.

واقعا هم همینطوره ... برم کمی وزنهای سیناپسیمو تقویت کنم

 

/ 5 نظر / 39 بازدید
محمد

زندگی گل سرخئ است که گلبرگهایش خیالی وخارهایش واقعی است ******* سلام در صورت امکان سایت ما را لینک کنید . خیلی ممنون ******* آگهی رایگان http://www.9rang.com

فریبا

مریم خیلی جالب بود. کاش زود تر اینارو می دونستیم تا سر دفاعت بیشتر لذت میبردیم. :)

رضا

ok

هادی

سلام ، قشنگ و اموزنده بود تشکر./